عروس
درباره سایت
امکانات وب
دل آدم ...چه گرم می شود گاهی ساده... به یک دلخوشی کوچک...به یک احوالپرسی ساده...به یک دلداری کوتاه ...به یک "تکان سر"...یعنی...تو را می فهمم...... به یک گوش دادن خالی ...بدون داوری!به یک همراهی شدن کوچک ...به حتی یک همراهی کردن ممتد آرام ...به یک پرسش :"روزگارت چگونه است ؟"به یک دعوت کوچک به صرف یک فنجان چای !... به یک وقت گذاشتن برای تو...به شنیدن یک "من کنارت هستم "...به یک هدیه ی بی مناسبت ...ب
برچسب: لحظه,
نویسنده: زهرا سلیمانی
از یک سری آدم های معروف یا بهتره بگم از یک سری آدم های تازه معروف شده بر وزن تازه به دوران رسیده بدم میاد. آدمهایی که دوستان قبل از کمی حتی معروفیتشون رو ترک میکنن. دوستایی که نه به معروفیتشون حسودی میکنن نه میخوان خودشون رو بهشون بچسبونن و شاید فقط گاهی کامنتی یا پیغام فدایت شومی براشون میفرستن. اما اونها به بهانه سر شلوغ بودن نه جوابی به پیام میدن و نه حتی دوست قدیمیشون رو فالو میکنند! جالبه که
برچسب:
نویسنده: زهرا سلیمانی
زجر اجر دارد.
حتما که خدا با هر دردی لطفی برایمان قرار داده.
بخشش, رشد یا جلوی پیشامد بدتر را گرفتن.
هر چه باشد از این سه خارج نیست
و این صلاح خداست
برای بنده ای که سجده گذار اوست.
نوشته شده در چهارشنبه دهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 21:32 توسط عروس|
برچسب:
نویسنده: زهرا سلیمانی
شهرزاد قصه گویم سلام.
رفیق روزهای سخت و شبهای انتظارم سلام.
کاش مثل گذشته پر پرواز دلهایمان باشی.
پ.ن:
بچه بودم پنج سال پیشزندگی قرار بود برام آب روون باشهنه باتلاق که پام گیر کنه تو دقیقه هاش...ثانیه هاش حتی..
نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 8:54 توسط عروس|
برچسب: شهرزاد,
نویسنده: زهرا سلیمانی
بزرگ شدن
منظور من از بزرگ شدن،بالا رفتن سن نیست!این (فهمیدنه)که آدم هارو بزرگ میکنه.کسی که تنها می مونه و فکر میکنه بزرگ میشه...کسی که سفر میکنه و از هرجایی چیزی یاد میگیره بزرگ میشه...کسی که با آدمهای مختلف حرف میزنه و سعی میکنه اون هارو درک کنه بزرگ میشه...واسه همین به این اعتقاد دارم که کسانی که زیاد کتاب می خونن میتونن آدم های بزرگی بشن،چون اونها تنها میمونن و فکر می کنن،با داستانها به سفر میر
برچسب: بزرگ,
نویسنده: زهرا سلیمانی
از همین اول بسم الله بوسه معلوم است.
سلام، يعنی خداحافظ! خداحافظ جایِ خالیِ بعد از منِ غريب خداحافظ سلامِ آبیِ امنِ آسوده ستارهی از شب گريختهی همروزِ من، عزيزِ هنوزِ من ... خداحافظ! همين که گفتم! ديگر هيچ پرسشی پاسخ نمیدهم! هی بیقرار! نگران کدام اشتباهِ کوچکِ بیهوا تو از نگاه چَپچَپِ شب میترسی؟ ما پيش از پسينِ هر انتظاری حتما کبوترانِ رفته از اينجا را به رويایِ خوشترين خبر فراخواهيم
سوال:من هرگز در زندگی ام از هیچ چیزی نترسیده ام و هرگز تصمیم به فرارنگرفته ام. فقط یک چیز هست که مرا می ترساند و به من احساس غیرقابل تحملی برای فرار کردن می دهد: ملالت. چرا من اینقدر از ملالت می ترسم؟ چرا واقعاً من می خواهم فرار کنم؟
"سارجانو"
این یکی از مهمترین سوالات است، چونکه انسان تنها حیوانی است که احساس ملالت می کند. بوفالوها آنرا احساس نمی کنند، اگر چه آنها بسیار بسیار ملول بنظر می رسند. خ
برچسب:
نویسنده: زهرا سلیمانی
باز هم خدا نجاتم داد.
باز هم خدا در بزنگاه دلتنگی به دادم رسید.
خواب ظهرگاهیم بوسه باران شد.
خدا از لبان تو مرا بوسید.
آرام به دلم برگشت.
بیدار که شدم انگار دستت در دستم بود.
نوشته شده در دوشنبه نوزدهم تیر ۱۳۹۶ساعت 14:12 توسط عروس|
برچسب: خواب,
نویسنده: زهرا سلیمانی
دل آدم ...چه گرم می شود گاهی ساده... به یک دلخوشی کوچک...به یک احوالپرسی ساده...به یک دلداری کوتاه ...به یک "تکان سر"...یعنی...تو را می فهمم...... به یک گوش دادن خالی ...بدون داوری!به یک همراهی شدن کوچک ...به حتی یک همراهی کردن ممتد آرام ...به یک پرسش :"روزگارت چگونه است ؟"به یک دعوت کوچک به صرف یک فنجان چای !... به یک وقت گذاشتن برای تو...به شنیدن یک "من کنارت هستم "...به یک هدیه ی بی مناسبت ...ب
برچسب: لحظه,
نویسنده: زهرا سلیمانی
بهم میگی تو دلت نمیخواد بریم شمال نه؟
و من در حالیکه داره تو ذهنم میگذره که خدا داره همش میگه دلت نخواد هیچی و هیچکس رو میگم, چرا. بریم.
پ.ن. واقعا دلم نمیخواد برم شمال یا هر جای دیگه. هم درد دارم و هم نمیفهمم چرا باید برم و به چی دلمو خوش کنم. شایدم آب و هواش چند روزی حالمو بهتر کنه.
نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مرداد ۱۳۹۶ساعت 1:4 توسط عروس|
برچسب: شمال,
نویسنده: زهرا سلیمانی
دلم دوباره تنگ شده است.
این صد بار...
خاک بر سر من
که اینقدر پست شده ام.
پ.ن. دردها مجبورم میکند برای لحظه ای آرامش هم که شده به تو فکر کنم. و این آغاز یک دلتنگی شدید است.
نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مرداد ۱۳۹۶ساعت 2:0 توسط عروس|
برچسب: دلتنگی,
نویسنده: زهرا سلیمانی
چقدر این درد روحم را نابود کرده...
چقدر هر کدام از آدمها در برهه ای زخم بر آن زده.
چقدر اجتماع گریز شده ام انگار و یا شاید چون در حال تحمل درد هستم باید دلیل قانع کننده و سودمندی برایم وجود داشته باشد تا بودن در جمع را تحمل کنم.
چقدر احسان در عین فهمیدن و سعی در فهمیدن مرا عصبی میکند.
چقدر پدر و مادر را دوست ندارم که نگذاشتند من خودم تنها برای ازدواجم تصمیم بگیرم که حالا احسان با هزار ناز و نوازش
برچسب:
نویسنده: زهرا سلیمانی